wtorek, 27 sierpnia 2013

Wild Child. Zbuntowana księżniczka/Wild Child

Zbliża się początek roku szkolnego. To czas stresu i zamartwiania się swoim pierwszym dniem. Żeby go Wam ułatwić, postanowiłam zrecenzować kilka filmów, opowiadających o szkole. Mam nadzieję, że je polubicie. 
Na pierwszy ogień idzie: "WILD CHILD. ZBUNTOWANA KSIĘŻNICZKA"

Wild, young and free


Poppy (Emma Roberts) to typowa nastolatka z Miami: blondynka, szczupła, rozpieszczona z zawyżoną samooceną, która myśli tylko o sobie. Jej bogaty ojciec (Aidan Quinn) przez dłuższy czas przymyka oko na jej wybryki. Jednak kiedy wszystkie rzeczy jej przyszłej macochy lądują w basenie, coś w ojcu pęka. Wściekły rodzic postanawia wysłać ją do damskiej szkoły w Anglii, w której luksusem jest nawet komórka.
Przystosowanie się do zasad panujących w bursie i szarej rzeczywistości Anglii jest bardzo trudne, szczególnie dla dziewczyny, która nie miała wyznaczonych granic i żyła w wiecznym słońcu Miami. Poppy jako amerykanka nie zostaje przyjęta przez koleżanki z otwartymi ramionami. Jednak na jej drodze staje niezwykle przystojny, syn dyrektorki (Alex Pettyfer), co wyniknie z romansu z jedynym chłopakiem w okolicy?
Fabuła filmu jest bardzo prosta, ale przyjemny w oglądaniu. Nastoletni bohaterowie nie zachwycają, co nie oznacza, że są beznadziejni. Właściwie są całkiem przekonujący i dlatego ten film tak łatwo się ogląda. Oczywiście jest to jeden z tych wspaniałych filmów dla nastolatek, które nie wnoszą zbyt wiele do życia, ani kinematografii.
W tej produkcji widzimy jakie nastawienie panuje wśród brytyjskich uczennic do innych narodowości, choć to jedyny poważny temat jaki porusza. Jeśli by bardzo szukać, można też uznać, że niesie coś na kształt przesłania, żeby nie rozpuszczać za bardzo swoich dzieciJ
Film polecam na deszczowe, jesienne dni albo takie w których będziecie miały dola. Film to typowe kino dla nastolatek, więc przepraszam chłopacy, ale Wam się raczej nie spodoba.

6/10
Kasia

czwartek, 25 lipca 2013

Minionki rozrabiają/Despicable Me 2

Minionki wracają do pracy

Po sukcesie Jak ukraść księżyc? oczywistym następstwem była druga część. Gru i Minionki powracają! Więc niech nikogo nie zwiedzie nowy tytuł, Minionki rozrabiają to dalsza część przygód żółtych stworków, kochanych przez dzieci, ale i dorosłych.
Pamiętacie przygodę Gru z księżycem? Uwierzycie jeśli powiem Wam, że teraz zajmuje się produkcją żelek? Nie? Nie tylko Wy. Nikt nie był w stanie w to uwierzyć. Jednak właśnie od tego zaczyna się ta produkcja. Dowiadujemy się, że Gru jest już dobry, że jest przykładnym ojcem dla swoich trzech córek i potrafi się dla nich naprawdę poświęcać (przeurocza scena z wróżką). Jednak kiedy nadarza się okazja, żeby zostać szpiegiem, Gru nie ma wyjścia, musi wszystko zmienić. Niełatwo jest mu łączyć pracę super tajnego szpiega z pilnowaniem dziewczynek, którym zaczynają buzować hormony, szczególnie kiedy on sam odczuwa jakieś motyle w środku.
Zmiana stron ze złej na dobrą, jest powszechnie znana i lubiana. Okazała się też strzałem w dziesiątkę, bo Gru nadal ma to coś. Jego intuicja niebywale pomaga mu w znajdowaniu przestępców, a renoma jako tego który ukradł księżyc przewyższa nawet jego wyobrażenia. We wszystkim pomagają mu Minionki, więc nie można przestać się śmiać.
Druga część na pewno nie zawodzi. Jest tak samo zabawna jak poprzednia. W tej części jednak mamy znacznie więcej tytułowych Minionków, które podbiły serca widzów na całym świecie. Na końcu mamy wspaniały morał o tym jak ważne jest posiadanie mamy i taty, w przeciwieństwie do pierwszej części w której to Gru jako samotny ojciec wychowuje dziewczynki.
Trzeba przyznać, że produkcja Universal nie odstaje od tych wyprodukowanych przez Pixar, czy DreamWorks. Mamy tu tak samo przesympatycznych. kolorowych bohaterów, których wręcz nie da się nie lubić. Fabuła przeplata wątki znane z filmów akcji ze znanymi z filmów familijnych pro rodzinnych scenami.
Seria Despicable Me okazała się wspaniałym sukcesem. Sama nie mogę się już doczekać spin-offu o samych Minionkach, który ma zagościć na naszych ekranach już za dwa lata. Zobaczymy, czy i tym razem będzie to hit na miarę pierwszej części.


 8/10
Kasia:)

niedziela, 14 lipca 2013

Frankenweenie

This dog is alive!

Tim Burton stworzył wiele wspaniałych hitów, jak: Miseczko Halloween, Gnijąca Panna Młoda, Sok z Żuka, jednak ostatnio jakby się pogubił. Jego dzieła z ostatnich lat nie bawią, ani nie straszą nikogo, mam tu na myśli Alicję w Krainie Czarów, czy Mroczne Cienie. Widać jednak światełko w tunelu i jest nim zmartwychwstały PIES. 

Frankenweenie to remake wcześniejszego, znacznie krótszego filmu Burtona o tym samym tytule. Osobiście bardzo cieszę się, że go zrobił, bo film wyszedł naprawdę wspaniały. Rozbawia, wzrusza, a nawet straszy. W filmie wykorzystano dużo znanych już dobrze chwytów z poprzednich produkcji, co bardzo ucieszy fanów twórczości tego ekscentrycznego reżysera.
Punktem wyjścia filmu jest znany już od bardzo dawna historia Frankensteina, na który naprowadza nas sam tytuł. Film opowiada o chłopcu niezwykle przywiązanym do swojego psa. Mały Victor, po utracie swojego pupila nie umie się pozbierać. Postanawia, więc wskrzesić swojego najlepszego przyjaciela. Przypadkiem zbliża się piknik fizyczny, na którym uczniowie muszą zaprezentować swoje projekty. Niestety jego eksperyment wychodzi na jaw, co stanie się dalej? Tego dowiecie się tylko jeśli obejrzycie tę produkcję.
W tym filmie wszystko krzyczy: JESTEM PRODUKCJĄ BURTONA. Począwszy od biało-czarnej Miasteczka Halloween. A chłopiec w pasiastej koszulce, grubasów z Alicji w Karinie Czarów.
stylistyki, przez głównego bohatera, który jest anemicznym, wycofanym chłopcem o wielkich oczach i czarnych włosach, po bohaterów pobocznych. Nawet pies przypomina do złudzenia ducha z
W fabułę włożona jest duża dawka emocji, podobna do tej którą możemy poczuć w najlepszych filmach Burtona. Czujemy tu ból po stracie kogoś kogo się kocha, widzimy brak przystosowania i odmienność, która w życiu nie pomaga. W niektórych momentach film wzrusza do łez, jak najlepszy dramat. Nie ma tu jednak tanich chwytów, ani żałosnych scen.
Powrót do korzeni nie służy wszystkim, czasami jest wręcz żałosny, ale dla Tima to dobra droga. Jeśli na niej zostanie czeka nas jeszcze wiele wspaniałych filmów, w jego reżyserii.
 8/10
Kasia:)

czwartek, 7 lutego 2013

Żelazna Dama/The Iron Lady

"Królów było wielu,  Żelazna Dama tylko jedna!"


Muszę przyznać, że „Żelazna Dama” to jedno z moich wielkich rozczarowań filmowych. Mówię to z wielką przykrością, bo był w nim wielki potencjał. Przygotowywałam się na pokaz wspaniałej historii Margaret Thatcher, jej zwycięstw i porażek, wielkich zmian jakie wprowadziła, jej porywających mów. Przygotowałam się, że to będzie hołd dla pierwszej kobiety premier Wielkiej Brytani. Szczególnie, że tak właśnie zapowiadano to w mediach. Jednak dostałam coś zupełnie innego.
„Żelazna Dama” to film, który skupił się znacznie bardziej na starej i schorowanej Margaret, niż na jej wcześniejszych, wielkich sukcesach, które przewijają się jedynie w krótkich scenkach. Widzimy jak Margaret nie może znaleźć sobie miejsca w nowym, dla niej, pozbawionym polityki świecie. Patrzymy jak nie może się pogodzić ze stratą męża, jak widzi go w swoich nawracających halucynacjach. Taki obraz niegdyś wielkiej i potężnej kobiety wzbudził we mnie współczucie, ale brakuje mi tu wyjaśnienia dlaczego skończyła tak, a nie inaczej. 
Z drugiej strony, w krótkich wstawkach ze wspomnień, widzimy jak zaczynała swoją karierę. Widzimy jak wkracza w rejony, które wcześniej były otwarte jedynie dla mężczyzn. Pokazuje się nam jak walczy ona ze swoim piskliwym głosem i jak już wtedy działali ludzie od PR. Przedstawiają nam zamykanie kopalń, walkę o Falklandy, ale nie tłumaczą dlaczego. Nie dowiemy się z tego filmu, jak działała wtedy polityka „od kuchni”. Przez cały film nie byłam wstanie wczuć się, ani dokładnie poznać głównej bohaterki, a to przecież bardzo ważne.
Rozumiem, że scenarzystka (Abi Morgan)  miała dobre intencje chcąc abyśmy mieli przyczynę przebieg i skutek, każdej decyzji podjętej przez nią, ale coś jednak się nie udało. Dla mnie było to dość nie zrozumiałe i może dlatego też jestem zupełnie przeciwna tego typu zabiegom. Wszystko wyszło dość pła. Niepotrzebnie do tego wszystkiego starano się wrzucić tę dzisiejszą, starszą Margaret, która przeszkadzała w odbiorze tych krótkich wstawek z jej przeszłości, bo kiedy już wciągałam się w jakiś krok Margaret, nagle przenosiłam się do jej domu i pakowałam rzeczy po zmarłym mężu. Wystarczyłoby pokazać ją na samym końcu.
Co by jednak nie mówić rola którą zagrała Meryl Streep zasłużyła w pełni na Oscara. Szczególnie dlatego, że była naprawdę wymagająca. W pełni oddała ona tę pewność i chęć stawiania na swoim w każdym wypadku, mimo tak nieciekawego scenariusza. Miałam wrażenie, że ta rola została napisana specjalnie dla niej. Na szczególne gratulacje zasłużyli też charakteryzatorzy, którzy sprawili, że wyglądała prawie identycznie do oryginału. Oni również zostali uhonorowani Oscarem. Jednak w ten sposób zupełnie przeciętny film zdobył, aż dwie statuetki...
W mojej ocenie całość wypada bardzo blado. Nie jest to ani hołd, ani nawet laurka, nie mówiąc już o lekcji historii. Tak naprawdę podczas całego tego BIOGRAFICZNEGO filmu nie dowiedziałam się o niej nic, poza to co sama wiedziałam. Stanowczo spaprano sprawę...

5/10
Kasia